~ [M]em[O] ~

 

 

おもちゃ箱の国のアリス

~Wonderful Wonder World~ Omochabako no Kuni no Alice

 

Officail size : Quinrose

 

 

 

ตัวละครตามเดิมๆ น่ะค่ะ ใครสนใจอ่านภาคเก่าๆ คลิก

• 

ก่อนอื่นเคารพกฏกติกากันก่อนค่ะ

Credit  : Translate from

Yuvi's

 

มาถึงภาค Toy-Box น่ะค่ะ พอดีเพิ่งเจอคนแปลค่า เลยเอามาแปลเป็นไทยให้ได้อ่านกัน

ไม่ได้เข้ามานานมาๆ ได้ข่าวว่า Starry Sky ภาค After ทั้งหลายยังแปลไม่เสร็จ 555

 

 

จะกล่าวถึงการเกริ่นนำก่อนน่ะค่ะ แล้วค่อยเข้ารูทแต่ละที่เหมือนเดิมค่า

 

-------------------------------------------------------------------

 

ในทวีปนี้ ยังมีประเทศเล็กๆ ประเทศหนึ่ง... ประเทศแห่งเวทมนตร์ที่เรียกขานกันว่า..

"Rumbinas"

 

ประชากรในประเทศส่วนใหญ่สามารถใช้เวทมนตร์ได้ แม้กระทั่ง....

อุตสาหกรรมในเทศก็ยังใช้เวทมนต์เป็นศูนย์กลาง

 

ในประวัติศาสตร์หลากหลายครั้งที่เกิดสงคราม เราก็ใช้เวทมนต์และได้รับชัยชนะ

 

กล่าวสั้นๆได้ว่า "Rumbinas" คือประเทศของพ่อมด

 

ผู้ที่สามารถใช้เวทมนต์ได้ยอดเยี่ยมก็จะได้รับตำแหน่งสูงๆทางสังคมเช่นเดียวกัน

 

เวทมนต์คือแกนหลัก เวทมนต์คือทุกๆอย่าง...

 

 

 

ฉันคือเจ้าหญิงของประเทศนี้ .... และไม่มีอะไรมาลบล้างได้

 

 

ฉันเป็นนักเรียนธรรมดาๆ ที่มักมีปัญหากับชั้นเรียนแบบส่วนตัว

 

นั่นเป็นเหตุผลที่ฉัน ..อลิซ ลินเดลล์ อาศัยอยู่ในความเป็นจริงกับทุกความคิดของฉัน

ฉันไม่สนใจความคิดแบบเดิมๆเกี่ยวกับอาณาจักรเวทมนต์ที่ไม่มีจริงหรอกน่ะ

ถึงอย่างนั้น ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้ถ้ามันจะออกมาในรูปแบบนี้ล่ะน่ะ

 

ที่ "Rumbinas" นี่หลังจากจบการศึกษาพื้นฐานแล้ว ก็จะต่อขึ้นไปยังระดับมหาวิทยาลัย

แน่นอน ฉันก็คิดเช่นนั้น...

 

แต่ปัญหาคือ ประเภทของมหาวิทยาลัยที่ฉันควรเลือกนี่สิ.....

 

 

Lorina: เธอไม่สามารถเลือกโรงเรียนประจำได้ค่ะ ยังมีโรงเรียนแบบไป-กลับอีกมากให้เลือกน่ะค่ะ

Alice:  แต่พี่ค่ะ มันจะรบกวนพี่สิค่ะ ใช่ไหมล่ะ ? ถ้าหนูไม่อยู่ที่นี่ พี่ก็จะมีเวลาว่างเยอะแยะเลย 

Lorina: ไม่ใช่อย่างนั้นสิค่ะ พี่อยากให้เธออยู่ด้วยค่ะ เธอไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอกค่ะ

Lorina: เฮ้อ... เธอเป็นคนที่ใจดีมากจ้ะ อลิซ

Alice: [………]

 

เพื่อแบ่งเบาภาระพี่สาวที่คอยดูแลฉันตั้งแต่แม่เสีย แม้เพียงเล็กน้อย ทำให้ฉันหวังอยากไปเรียนโรงเรียนประจำ

 

ฉันรู้ถึงสิ่งที่พี่เสียไปเพื่อผลประโยชน์ของเรา เพื่อน้องสาวของเธอ...

 

ถ้าฉันออกจากบ้านไป พี่ก็จะมีเวลาทำตามใจตัวเองมากขึ้น

 

ฉันได้รับอนุญาตจากพ่อผู้ไม่เคยสนใจอะไรนอกจากปัญหาเรื่องเงินแล้วเชียว

 

แต่ผู้ที่คัดค้านมากที่สุดคือ พี่สาวนั่นเอง

ดูเหมือนเธอกลัวที่จะต้องให้ฉันไปอยู่โรงเรียนประจำ เพื่อลดภาระของเธอ

 

พี่สาวที่ต้องอดทนต่อโชคชะตา นั่นดันเป็นวิธีที่เธอคิดว่ามีความสุขที่สุด

 

 

 

 

 
Lorina: มีโรงเรียนใกล้ๆ ที่เธอสามารถเรียนหลักสูตรนั่นได้ อยากจะเข้าใช่ไหมค่ะ?

 

Alice: [แต่ ..พี่ค่ะ…..]

Lorina: [หรือว่า……เธอมีเหตุผลที่ไม่อยากกลับบ้านเหรอค่ะ….?]

 

ขณะที่ฉันเถียง ใบหน้าของพี่สาวดูกังวล ทำให้ฉันรู้สึกผิดขึ้นมาทันที

 

Alice: [ไม่มีทาง……! ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ!]

 

 

โรงเรียนประจำแบบที่พี่ต้องการนี้ จะต้องมีหลักสูตรที่แปลกกว่าชาวบ้านแน่เลย

 

(กังวลจังแฮะ…..)

Alice: [พี่พูดถูดค่ะ หนูจะไปค่ะ]

 

 

 

 

 

 

(นี่คือ..การหนีความเป็นจริงสิน่ะ แม้ว่าฉันจะได้เรียน แต่ก็ไม่ใช่หลักสูตรที่ต้องการอยู่ดี…..)

(พูดได้ว่ามันคือการหนีความจริง…..การที่ฉันออกจากบ้านเพื่อเพื่อหาอิสระ มันทำให้พี่เป็นทุกข์?)

(………)

(….มันไม่ดีเลย...ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป,สุดท้ายฉันต้องอยู่บ้านสิน่ะ)

 

 

 

กิ๊งก่อง-----

 

เมื่อฉันเปิดประตูเพื่อออกไปเผชิญความเป็นจริง นั้นเองที่ทำให้ชัวิตของฉันเปลี่ยนไปมาก

 

 ฉันหัวเราะก๊าก การที่เขาไม่มาไม่เป็นปัญหาสักหน่อย

Peter: [การที่คุณพูดแบบนี้ เพราะคุณเป็นห่วงผมสิน่ะ คุณที่ใจดีจริงๆเลยครับ……!!]

Peter: [เพื่อตอบแทนที่คุณเป็นแบบนี้  ผมจะไม่ห่างคุณไปแม้แต่วินาทีเดียวเลยครับ!!]

Alice: [ปล่อยฉันเถอะ..]

 

Peter: [ไม่ครับ พวกเราจะอยู๋ด้วยกัน!
ไม่มีใครแยกเราได้ครับ!]

 

ดูเหมือนว่าจะคุยกันไม่รู้เรื่องสิน่ะ ช่างเถอะ ที่หูนั่นก็เหมือนกัน คงเกิดเพราะเวทมนต์แน่ๆเลย

เขาไม่ใช่มนุษย์แล้ว.. ไม่สิ ฉันต้องอยู่กับความเป็นจริงสิ

Peter: [นี่คือความรู้สึกของผม…..!!
โปรดรับด้วยครับ!]

 

มันเป็นซองจดหมายขนาดใหญ่คล้ายๆจดหมายรัก

 

Alice: […….!?
โรงเรียนเวทมนต์ชั้นสูง ซิมโฟเนีย!?]


Peter: [ครับ มันคือ  โรงเรียนเวทมนต์ชั้นสูง ซิมโฟเนีย]

Peter: [รู็จักโรงเรียนที่ผมเข้าด้วยเหรอครับ….!
อย่างที่คิด คุณรักผมมากและไม่กล้าบอกสิน่ะครับ…..]

Alice: [แปลกสิ ถ้าไม่รู้จักน่ะ !
ปีเตอร์ นายเรียนที่นี่เหรอ!!?]

 

ฉันรู้ว่าปีเตอร์เป็นพ่อมดที่เก่ง แต่ไม่ยักกะรู้ว่าเขาเรียนที่นี่

 

Alice: […..ขอโทษน่ะปีเตอร์ มันเป็นไปไม่ได้หรอก]

ไม่ว่าฉันจะจ้องใันเท่าไหร่ก็ตาม ฉันก็ไม่มีพลังพอที่จะเข้าโรงเรียนนี้ได้ ฉันใช้จดหมายรับรองนี้ไม่ได้หรอก

Peter: [ทำไมล่ะ?
คุณเกลียดที่นี่เหรอครับ!?]

Alice: [ไม่ใช่ว่าฮันเกลียดหรอก แต่มันเป็นไปไม่ได้หากดูจากความสามารถของฉัน
มันโง่มากที่จะสอบเข้า]

Peter: [ไม่ ไม่ คุณไม่ต้องสอบครับ!
ผมมาที่นี่เพราะเรื่องนี้!!!]

(…..เอ๊ะ?)

 

Alice: [คู่มือการเข้า?]
ฉันพูกขึ้นหลังจากอ่านบนซอง

(……คู่มือการเข้า?

ฉันจำไม่ได้เลยว่าเคยติดต่อ หรือสอบกับโรงเรียนไว้

Peter: [ผมเป็นคนจัดเตรียมเองครับ!
พวกเราจะได้เรียนที่เดียวกันในฤดูใบไม้ผลิแล้วครับ!]

Peter: [การเรียนโรงเรียนเดียวกันเป็นความฝันของผมเลย….!!
มาใช้ชีวิตโรงเรียนอย่างมีความสุขกันเถอะครับ อลิซ!!]

Alice: [ตะ เตรียมการ …?
เตรียมการ…..]

Alice: [……???]

Peter: [อย่ากังวลครับ!
  ผมไม่ได้ทำอะไรที่ ผิดกฏหมาย หรอกครับ!!]

Alice: [ห๊า …..]

 

eter: [เพื่อเป็นการสนับสนุนความบยอดเยี่ยมของคุณ มันไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลวร้ายไปหรอกครับ…..]

Alice: [อ่า..งั้นเหรอ.
คงไม่ได้….]

Peter: [ไม่คับ คุณจะคิดมากทำไมครับ เพื่อคุณผมยอมทำทุกๆอย่าง!]

Peter: [ไม่ว่ามันจะร้ายสักแค่ไหน…..]

หูของเขาขยับอย่างภูมิใจ

Peter: [ผมจัดการได้โดยไม่ต้องใช้ไพ่ตายเลยครับ….!!]

(ร้ายกาจ…..
ไพ่ตาย….)

 

(กะต่ายนี่ทำอะไรกับ Symphoniaเนี่ย …..)

Peter: [หืม? อะไรเหรอครับ?
อลิซ หน้าคุณซีดจัง]

(เขาพูดจริงเหรอ…..?)

(…..ไม่สิ, กรณีแบบนี้, คงต้องคิดว่าเป็นเรื่องจริงสิน่ะ)

 

Alice: [งะ….., งั้นเหรอ ฉันดูซัดเหรอ…..]

(Symphonia……
…….มันใช่ Symphonia, จริงเหรอ?)

 

Alice: […..มันเป็นไปไม่ได้]

Alice: [ไม่ว่าอย่างไร, ฉันคงเรียนไม่ได้]

Peter: [ทำไมครับ?
คุณเหมือนว่ากำลังต่อต้านซิมโฟเนีย!? คุณไม่ชอบเหรอครับ!?]

 

Alice: [เปล่า.
มันดูน่าสงสารุ้าจพบอกว่า……]

Alice: [ฉันไม่ดีพอสำหรับการเป็นนักเรียนที่นี่
……ถึงฉันเข้าเรียนได้ แต่ถ้าฉันเรียนไม่ไหว มันก็ไม่มีความหมาย]

Alice: [มันเป็นเหตุผลที่ฉันไม่สามารถยอมรับได้]

Peter: [………]

Peter: [……อา อลิซ.
คุณช่างเป็นคนที่มีจิตใจสูงส่ง และงดงามจริงๆ!!]

Peter: [อย่างไรก็ตาม, คุณไม่ต้องกังวลหรอกครับ!
ถึงแม้ว่าผมจะบอกว่าทำอะไรที่ค่อนข้างจะร้ายกาจไป  ที่จริงมันคือการรวบรวมเอกสารเกี่ยวกับคุณ!]

Peter: [เอกสารของคุณได้ถูกรับรองจากทางโรงเรียนจริงๆ ไม่ต้องกังวลหรอกครับ ดูสิครับ นี่ไงเอกสารรับรอง!]

 

 
Alice: […………]

Alice: [……ขอคิดดูก่อน]

Peter: [การใช้ชัวิตในโรงเรียนกับคุณเป็นความฝันของผมเลย….!]

Alice: […..ฉันบอกว่าคิดดูก่อน อะไรทำให้นายคิดว่าฉันตกลงน่ะ..]

Peter: [อลิซ……]

Alice: […..ปีเตอร์. ฮันมีอะไรจะถามนาย]

Peter: [ครับ อะไรครับ?
อ๊า ผมมีความสึขจริงๆที่คุณสนใจผม!]

Alice: [อา อย่างนั้นเรหอ ? นายตวรจะดีใจน่ะ.
ตอนนี้ฉันสนใจเอามากๆซะด้วย]

Peter: [นะ นี่มัน….!!
เป็นตาผมที่เขิลสิน่ะ อลิซ!!!]

(ไม่ว่าเวลานี้ หรือเวลาไหน ฮันด็ไม่เคยเขิลเลย…….?)

Alice: [....นายสืบเรื่องฉันนานแค่ไหน เอกสารอะไรที่นายเอามา และนายได้มาจากไหน]

Peter: […..เอ๊ะ  อา , เออ, อลิซ?
คุณดูน่าเลัวจัง?
อา? อลิซ?]

 

Alice: [หึหึหึ มาคุยเรื่องนี้อบ่างช้าๆกันเถอะ]

Peter: [อา, อ๊า, คุณดูรีบร้อนจังน่ะอลิซ….!?
ผมดีใจน่ะที่คุณชวนผมเข้าไปบ้านคุณ …..!]

Peter: [ผมมีความสุขมาก เลย มีความสุข แต่…..!
ว๊ากกh, โอ๊ย!? คอมผม คุณรัดคอมผมแน่นไป อลิซ ….!?]

Peter: [อา อลิซ, เจ็บน่ะ …..!เจ็บ….!?
อา คุณ คุณ ……, เบาๆหน่อยได้ไหมครับ….]

 

 

 

Alice: [เฮ้.
ขอคุยหน่อยได้ไหม…..]

Lorina: [คุย?
…..อะไรค่ะ?]

Lorina: [รอแป็ปยึงน่ะ?
กำลังชงชาอยู่]

Alice: [อา…..]

 

Lorina: [อะไรจ้ะ ทำไมเธอดูระแวงจัง.
…..แปลกไปน่ะ]

Alice: [ชะ….., ใช่ค่ะ]

 

Lorina: [เธอตัดสินใจแล้วใช่ไหมค่ะ?]

Alice: […….!!]

Alice: [ทำ ทำไมถึง…..]

Lorina: [เธอเป็นคนหัวแข็ง.
เรื่องที่เธอตัดสินใจแล้ว มันจะไม่เปลี่ยน]

Alice: [………..]

Lorina: [อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ.
พี่เข้าใจว่าเธอกำลังตัดสอนใจสิ่งสำคัญอยู่]

Lorina: […..เธอรู้สึกทุกข์ใช่ไหม?
แต่ถ้าตัดสิใจไปแล้ว….., ช่วยไม่ได้หรอกน่ะ]

Alice: […..พี่ค่พ]

Lorina: [โรงเรียนไหนที่เธอตัดสินใจเข้าล่ะ?
บอกมาเลยจ้ะ?]

Alice: [มันคือ……
หนูคิดว่าพี่คงตกใจถ้าได้ยิน…..]

Lorina: [อะไรเหรอ?
Iโรงเรียนไหนที่จะเซอไพรส์พี่?]

Lorina: ถ้าเธอจะเข้าโรงเรียนประจำ พี่คงไม่มีอะไรจะพูด…..
แต่พี่จะห้ามถ้ามันเป็นสถานที่ที่ไม่ดี]

 

Alice: [ซิมโฟเนียค่ะ]

Lorina: [!!!]

Lorina: [ซะ ซิมโฟเนีย….., ซิมโฟเนียเหรอ….?
ที่เขาว่ากันว่า…..,เป็นโรงเรียนเวทมนต์ที่ดีที่สุดl?]

Lorina: [……….]

Lorina: [จริงเหรอ?]

Alice: […..ค่ะ ]

Lorina: [นั่นสิน่ะ …..
เธอไม่ใช่คนที่จะโกหกแบบนี้….]

Lorina: [จริงสิน่ะ…..]

Lorina: [………..]

Lorina: […….จริงใช่ไหม]

 

 

Lorina: […..พี่เซอร์ไพรส์จริงๆ….]

Lorina: [เธอส่งใบสมัครไปตั้งแต่เมื่อไหร่?
พี่ตกใจ หัวใจแทบหยุเลย]

 

 

 

Lorina: [ถ้าเธอบอกพี่เร็วกว่านี้ พี่ก็จะสนับสนุนแน่นอนจ้ะ?]

Alice: [ขอโทษค่ะ……
เพราะหนูไม่คิดว่าจะผ่าน]

(แหงสิ นอกจากฝัน ก็ไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย)

Lorina: [น้องของฉัน ซิมโฟเนีย….
น้องสาวของฉันไปเรียนที่โรงเรียนเวทมนต์ที่ดีที่สุด…..]

 

Lorina: [Fufu.
วันนี้พี่จะทำของโปรดเธอให้สุดฝีมือเลยจ้ะ]

Alice: [จริงเหรอ?
ไม่เป็นไรค่ะ]

Lorina: [เธอพูดอะไรน่ะ อลิซ?
เธอกำลังไปซิมโฟเนียใช่ไหม?]

Lorina: [เป็นเรื่องปกติที่จะฉลองจ้ะ.
ถ้าเธอไป พี่คงเหงาแย่]

Alice: […….]

 

Lorina: [While you are still here, I'll make a lot of your favorite dishes.
Eat much, okay?]

Alice: […ค่ะ]

(พี่พูดถูก คงเป็นแบบนั้น)

(…….ฉันคงเหงา.
ถ้าไปที่นั่น……, คงไม่ได่ทางอาหารฝีมือพี่อีกนาน)

Alice: [……ให้หนูช่วยด้วยน่ะค่ะ?]

 

Lorina: [พี่ฉลองให้เธ มันคงไม่ได้….., พี่ควรจะพูดแบบนั้นแต่เรามาทำด้วยกันเถอะจ้ะ]
Lorina: [ลองบอกพ่อบนโตํพอาหารสิ อยากเห็นหน้าเขาจัง ]

Alice: [แต่...เขาอาจจพไม่ยอม]

Lorina: [ที่เธอจะไปซิมโฟเนียเนี่ยน่ะ?]

Alice: [อาจเป็นไปได้]

 

Alice: [Edith คงจะห้าม.
แม้ว่าหนูจะได้เข้าเรียน แต่พ่ออาจจะเปลี่ยนใจไม่ให้เข้า…..]

 

Lorina: [นั่นสิ….
แต่ไม่ต้องห่วง พี่จะช่วยเธอเอง]

 

 

 

 

 

และแล้ววันที่ฉันก้าวเข้าสู่โรงเรียนก็มาถึง

 

 

เมื่อพิธีเสร็จ ฉันถอนหายใจหนักๆ

 

(……เหนื่อยจัง)

เมื่อพิธีเสร็จเราจะต้องออกไปยังชั้นเรียน…..

???: [เฺฮ้เธอเป็นไรไหม.
……พิธีแบบนี้มันทำให้อึดอัดเป็นธรรมดาแหละ]

Alice: […….!]

ฉันรู้สึกถึงฝ่ามือบนไหล่ พร้อมๆกับเสียงผู้ชายที่ไม่คุุ้นเคย

(ฉันดูเหมือนอยู่ผิดที่รึเปล่า?)

 

เมื่อหันไป ฉันพบผู็ชายท่าทางสบายๆยืนยิ้มอยู๋

เข้าใจได้ทันทีว่าเขาไม่ใช่นักเรียน

(ไม่สิ เขาไม่ควรจะเป็นนักเรียน น่ะสิ…..)

Gowland: [อา โทษทีๆ.ฉันทำให้เธอตกใจรึเปล่า?
ฉันชื่อโกวแลนด์, เป็นอ.ประจำชั้นของเธอ และเป็นครูสอนประวติศาสตร์เวทมนต์สมัยใหม่]

Alice: [อาจารย์...โกลว์แลนด์]

(ฉันสงสัยว่าทำไม…..)

(ฉันถึงรู้สึกไม่ดีเอามากๆ)

รู้สึกแย่หลังเรียกว่า "อาจารย์" กับอ.ที่ปรึกษาที่เจอครั้งแรก…..

Gowland: [?ทำไมเหรอ?]

Alice: [มะ ไม่ค่ะ…..
ไม่มีอะไร…..]

Alice: [เออ….
คุณต้องการอะไรค่ะ?]

Gowland: [ฉันเป็นอ.ที่ปรึกษาเธอ เธอควรเปิดใจมากกว่านี้น่ะ …..]

Alice: [อาา….., ขอโทษค่ะ]

ฉันรู้ว่ามันไม่ดีที่ธรรมาชาติของฉันไม่ค่อยยอมรับใครง่ายๆ

Gowland: […..ต่อไปจะย้ายไปที่ห้องเรียนกันน่ะ ฉันคิดวง่าบางทีเธออาจไม่รู้ว่าห้องเรียนอยู๋ไหน

ไม่รู้ว่าฉันยุ่งมากไปรึเปล่า?]

Alice: [ไม่ค่ะ ฉันอยากได้ความช่วยเหลือพอดี.
ขอบคุณค่ะ อาจารย์โกลวด์แลนด์]

Alice: [……….]

 

 

ความรู้สึกแย่เริ่มเปลี่ยนเป็นเลวร้าย

(ดูจากนิสัย ฉันคงเป้นเพื่อนกับใครไม่ได้ง่ายๆสิน่ะ)

Gowland: [บางที เธอรู้สึกแย่สิน่ะ]

Alice: […..ใช่ค่ะ แย่มาก]

 

Gowland: [………]

Alice: [………]

Gowland: [ไม่เป็นไร เธอเรียกฉันว่าโกลว์แลนด์เฉยๆได้ ไม่ต้องสุภาพหรอก]

Alice: [แต่ว่า……..]

Alice: [………]

Gowland: [มันทำให้เธอรู้สึกแย่ด้วยใช่ไหม?]

Alice: [……ค่ะ.
รู็สึกไม่ดีเลย……]

Gowland: [……….]

Alice: [………..]

Alice: [คุณสามารถเรียกฉันว่าอลิซได้น่ะค่ะ
ฉัน..อลิซ เลนเดลล์ค่ะ]

บางทีเขาอาจจะรู้ชื่อฉันอยู่แล้วก็ได้ แต่การแนะนำตัวพื้นๆช่วยสร้างความสัมพันธ์ได้
Gowland: [ฉันรู้อยู่แล้ว และจะไม่ลังเลที่จะเรียดชื่อเธอ ยิรดีทีได้พบเธอ อลิซ]

Gowland: [พวกเราไปกันรึยัง?
ฉันจะนำทางไปชั้นเรียน]

Alice: [ขอบคุณค่ะ!]

 

นักเรียน 1: [Eh…..?]

นักเรียน2: [Oh…..]

นัดเรียน 1 : […..นักเรียนต่างชาติ?]

นักเรียน 2: [ผู้หญิง ….., นัดเรียนต่างชาติ?]

(…..นักเรียนต่างชาติ?)

ฉันได้ยินเสียงกระซิบจากระหว่างสองคนหรือมากกว่าจากนักเรียนที่ผ่าน
ฉันรู้สึกสับกับเนื้อหา ขณะที่โกลว์แลนด์นำทาง

พวกเขาตัดสินฉันจากภายนอกว่าเป็นคนต่างชาติ…..

ฉันไม่ได้มีสีตา และสีผมที่แตกต่างจากคนในประเทศ
ฉันไม่ด้สวมเสื้อผ้าที่แตกต่างออกไปด้วย.

แล้วทำไมเขาถึงเรียกฉันว่านักเรียนต่างชาติหล่ะ?

Gowland: ฮ่าๆ ไม่ต้องสนใจหรอก.
แค่นักเรียนใหม่ที่อายุอย่างเธอ หายากน่ะ]
Gowland: [ที่ Symphonia, นักเรียนที่เข้ามาจะยึดจากความสามารถมากกว่าอายุน่ะ]

Gowland: [มีทั้งคนที่มั่นใจในตนเองมาตั้งแต่ต้น และคนที่ยอมแพ้เมื่อรู้ว่าเป็นไปไม่ได้]

Alice: [….พูดถูกค่ะ.
ฉันรู้สึกว่าเด็กใหม่หลายๆคนอายุน้อยกว่าฉัน]

Gowland: [นั่นทำให้คนที่ไม่เคยเห็นนักเรีึยนอายุเท่าเธออเค้าจึงเรียกเธอว่านักเรียนต่างชาติไง]

Gowland: [แล้วที่นี่ก็รับนักเรียนต่างชาติ นักเรียนแลกเปลี่ยนบ่อยด้วย]

Alice: [อา..คงเป็นอย่างนั้น
หลังจากที่รู้ ฉันก็กังวลมาตลอดว่าจะเรียนทันไหม…..]

ถึงปีเตอร์บอกว่าไม่เป้นไร แต่ฉันก็กังวลเมื่อได้ยินข่าวของที่นี่
คนที่มาเรียนได้ต้องได้รับการเรียนการสอนที่พิเศษ…..

Gowland: [หืม? ทำไมถึงกังวลแบบนั้นล่ะ……
เธอยังไม่เข้าใจระบบการสอนของที่นี่ใช่ไหม?]

(เออะ!)

Alice: [….ความจริงคือ.
ฉันก็ศึกษามาบ้างคะ ....แต่ยังไม่เข้าใจสักเท่าไหร่l]

(…..ฉันน่าจะศีกษามาบ้าง นิดเดียวก็ยังดี )

Gowland: [ฮ่าๆ ถ้าเธอแค่อ่านคู่มือ ก็คงไม่เข้าใจหรอก โอเค ฉันจพอธิบายให้ฟัง]

Alice: [จริงเหรอ?
ขอบคุณคะ]

Gowland: [มันเป้นงานน่ะ.
เป็นสิ่งที่ทำให้นักเรียนมีความสุขที่สุด.]

Gowland: [อย่างแรกสุด ชั้นเรียนที่จะพาไปนี้คือ ชัน้เเรียนพื้นฐาน]

Gowland: [จะแจ้งเรื่องของโรงเรียนให้ทราบ และเป้นห้องโฺฮมรูม]

Alice: [ไม่มีการสอนบทเรียนที่นี่เหรอ?]

 

Gowland: [วิชาประวัติศาสตร์เวทมนต์สมัยใหม่ที่ฉันสอนจะเรียนที่นี่ ส่วนวิชาอื่นจะเรียนที่อท่นน่ะ]

Gowland: [ห้องเรียนแบบอื่นๆ ขึ้นอยู่กับอาจารย์แต่ละคนน่ะ]

 Gowland: [ตอนนี้ระดับของเธอ ไม่ขึ้นอยู่กับอายุหรอก ]

Gowland: [การที่เธอมาเรียนที่ชั้นของฉันได้ หมายความว่าระดับของเธอหมาะกับการสอนของฉัน]

Alice: […..โล่งอกไปที]

 

ยังไงก็ต้องขอบคุณล่ะ  ฉันสามารถเรียนได้แล้ว

Gowland: [ถึงแล้วล่ะ นี่แหละชั้นเรียนของเธอ]

Gowland: [ตั้งแต่ชั้นนี้ไป จะเป็นฉันเรียนของตัวเธอเองแล้วน่ะ จำทางให้ได้น่ะ?]

Alice: [ค่ะ…..]

ก่อนที่จะพูดจบ ฉันได้ยินเสียงดังขึ้นมา

Alice: [???]

Gowland: [เสียงนี้มัน……
พวก Hatter……]

โกลว์แลนด์พูดพร้อมมองไปรอบๆ

 

Alice: [!!!]

ไม่แปลกใจที่หาไม่พบ
เพราะว่า...เขานั่งไม้กวาดมาด้วยความเร็วสูง

???: [สถิติใหม่เลย แฝดจ๋า พวกเราเอาไปโม้กับบอริสได้เลย!]

???: [!ใช่เลย แฝดจ๋าชื่อของเราต้องถูกจารึกไว้!]

เด็กสองคนพูดคุยด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา

เมื่อมองดูดีๆ พบว่าเขาเป็นฝาแฝดกัน
และคนที่อยู่ด้านหลังนั่น…….

???: [พวกบ้า หยุดน่ะ!!
บลัดจะลงโทษโดนการกักบริเวณพวกนานแน่!?]

???: [ที่พวกนายทำแบบนี้จะทำให้บลัดดูแย่ คิดซะบ้างสิโว้ย!!!]

 

???: [สถิติใหม่เลย เพราะเจ้ากระต่ายน่ารำคาญนี้แท้ ใช่ไหม แฝดจ๋า]

???: [มันทำให้เราแสดงความสามารถที่แท้จริงออกมา ต้องขอบคุณเขาน่ะ แฝดจ๋า]

 

ขณะที่พวกเขาผ่านหน้าฉัน เขาก็โยนบางอย่างออกมาจากระเป๋า

 

 

???: [!!!?]

เสียงระเบิดตูม หลายลูกดังติดต่อกัน

Alice: […….!?]

Gowland: [!?
ระวัง…..!!]

 

 

Alice: [ขอบคุณมากค่ะ
Gowland]

Gowland: [เกือบไปแล้ว...
……เจ้าอิริอ็อต มาร์ทบ้า ]

Alice: […..Elliot March?]

Alice: [ คนนั้น….., ไม่ใช่สิ กระต่ายนั่น?
  กระต่ายนั่นคือ Elliot March?]

Gowland: [ใช่ เรียกชื่อเขาเฉยๆ ก็ได้.
เป็นนักดนตรีเหมือนกันน่ะ  ชื่อ March ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่แต่…..]

Elliot: [พวกแก๊~~~~!!
วันนี้แหละ จะฆ่าให้ด้ายยยย…!!]

Gowland: […..มันเป็นกระต่ายบ้าๆน่ะ]

 

 

Gowland: [พร้อมไหม?]

Alice: [พร้อมค่ะ]

Gowland: [เอาล่ะ ….., ไปกันเลย]

 

 

Gowland: [Yosh, เอาละ เงียบหันได้แล้วนักเรียน วันนี้เรามีนักเรียนใหม่มาแนะนำให้รู้จักกันน่ะ!]

Gowland: [อย่าพยายามทำอะไรแปลกๆ แล้วเป้นเด็กดีด้วยล่ะ เอาเข้ามาสิ อลิซ!]

 

 

 

Alice: [………]

ห้องเรียนดูค่อนข้างเงียบน่ะ ก่อนที่โกลว์แลนด์จะเข้ามาซะอีก แต่มันกลับดูวุ่นวายเมื่อฉันก้าวเข้ามา

(………)

 

นักเรียนน่าจะมีราวๆ 20คน คิดว่าน่ะ..

 

ฉันไม่เคยเจอห้องเรียนที่เอะอะมาก่อน ฉันรุ้ดีว่าต้องแนะนำตัว แต่ว่า...

 

ทุกคนคุยกันเจี๊ยวจ๊าวแบบนี้ ฉันประหม่าที่จะหาชวงที่จะพูดออกไป เลยมองไปที่โกวล์แลนด์เพื่อให้เข้าช่วย

 

???: [เฮ้ เฮ้ เธอชื่ออะไรน่ะ?]

 

มีเสียงหรุ่งดังเข้ามา เสียงที่ง่ายในการตอบคำถามมากว่าเสียงจอแจของคนอื่น

 

Alice: [อลิซ ลินเดลล์
เรียกฉันว่า อลิซได้น่ะ.]

???: [หืมมม? อลิซ….]

 

นักเรียนที่นั่งอยู่แถวหลังสุดใกล้หน้าต่างหัวเราะกับการตอบของฉัน

 

ผู้ชายที่มีผมสีชมพูฉูดฉาด

 

ฉันไม่กล้าที่พูดถึงลักษณะของเขาเลย

 

 

ลักษณะของเขามันดูไม่น่าประทับใจเท่าไหร่ แต่รอยยิ้มแปลกๆนั่นก็ดูเป็นมิตรดีแฮะ

 

Boris: [ชื่อน่ารักจัง ฉันชื่อบอริส . บอริส ไอย์เรย์ . ยินดีที่ได้รู้จัก]

Alice: [ค่ะ ฉันก็เช่นกัน.
……ทุกๆคนด้วยค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก]

 

ฉันเบนสายตาไปหาเพื่อนทุกคนที่มองฉันกับบอริส ฉันเริ่มแนะนำตัวโดยไม่ได้คิดถึงวิธีการเลย

 

 

 

 

Alice: […….
เดี๋ยวก่อน พวกเธอถามเยอะเกินไปแล้วน่ะ……!]

 

???: [ผมมาสาย! สายแล้ว สายแล้ว…..!
มาสายไม่ดีเลย, ใช่ มันเลวร้ายสุดๆ!]

 

มีนักเรียนชายที่ดูหน่อมแหน้มเข้ามาในชั้นเรียน

ดูเหมือนว่าจะอายุน้อยกว่าฉันอีก

 

 

???: [อา.. โชคดีจัง……
มาทันเวลาด้วย……]

Boris: [แย่หน่อยน่ะ
นายไม่ได้มาทันซะหน่อย,นายมาสายต่างหาก เจ้าหนูโง่

 

(….อา)

(…..เขาพูดว่าหนู)

 

???: [เอ๊ะ? แต่ผมวิ่งมาน่ะ
ผมจะสายได้ไง ถ้าวิ่งมา?]

???: [ทำไมผมใถึงสายละ?
แปลกน่ะ ผมว่านายนั่นแหละที่โง่บอริส]

 

Boris: [ฉันเป็นแมวน่ะ ไม่ใช่ม้าหรือว่ากวาง

(อา ...แมว…..)

 

???: [ผมเป้นหนู ไม่ใช่ม้าไม่ใช่กวาง อย่างที่คิดเลย บอริสนายแหละโง่]

Boris: [หืมม? เป้นแค่หนูยังจะมาอวดดีอีกเหรอ…..
จากมุมมองทั่วโลก นายคิดว่าหนูจะปลอดภัยเมื่อได้เจอแมวเหรอ?]

(อ๊ะ คำต้องห้าม….)

 

 

 

บอริสยิงหนังยางใส่

 

???: [โอ๊ย เจ็บ…..
โหดร้าย บอริส นายมันเป็นอันธพาล!!]

 

Boris: [เมี๊ยวว ฮ่าๆๆๆๆ.
เป็นแค่หนูแท้ๆ อย่ามาพูดจาอวดดีน่ะ]

???: [อุ๊…..
ผมเกลียดนาย, นายมันแมวประหลาด ……,ซิก ซิก..]

(………..)

(แมวกะหนูเนีย่น้า….)

 

ฉันคิดว่ามันเป้นการกลั่นแกล้งน่ะ แต่โกลว์แลนด์และเพื่อร่วมชั้น ไม่มีใครมีท่าทีว่าจะหยุดพวกเขาเลย

เห็นได้ชัดว่าการทำแบบนี้ของพวกเขาเป็นเรื่องปกติ

 

คนที่ถูกแกล้ง หันกลับไปนั่งสูดน้ำมูกร้องไห้เงียบๆบนที่นั่งของเขา แต่...

เขาสังเกตุฉันและมาหยุดยืนอยู่ข้างหน้าฉัน

 

 

???: [เอ๋? อ๊ะ?
คนคนนี้อยู่ที่นี่มาก่อนเหรอ?]

???: [เธอเป็นใครน่ะ?
ผมจำไม่เห็นได้เลย]

Alice: [ฉันชื่ออลิซ ลินเดลล์จ้ะ]

Alice: [เป็นนักเรียนใหม่น่ะ .
ฉันอยู่ชั้นเดียวกับเธอตั้งแต่วันนี้จ้่ะ]

???: [!!]

???: [เด็กใหม่?
เธอคือเด็กใหม่งั้นเหรอ!?]

Alice: [อา ใช่]

???: [ผมชอบเด็กใหม่!
เด็กใหม่จะไม่แกล้งผม!]

Alice: [อา.. จ้ะ.
ฉันไม่ได้จะแกล้งเธอเลยจ้ะ…..]

 

เมื่อฉันพูดจบ เขายิ้มกว้างให้ฉัน

 

 ???: ใช่เลย เธอจะไม่แกล้งผม ผมชอบเธอจัง!]

Pierce: [ผมชื่อ เพียซ วินเลอร์.
เฮ้ เธอชอบผมไหม?]

Alice: [ห๊ะ?]

Alice: เอิ่ม ครั้งนี้เป้นครั้งแรกที่เราเจอกัน ฉันเลยไม่รู้ว่าจะชอบหรือเกลียดน่ะ ….]

Pierce: [ผมชอบเธอ! 

ผม อยากให้เธอชอบผม ได้ไหม?]

Alice: [เออะ, เอ๋?]

 

ฉันเป็นผู้หญิงที่อยู่ในวัยแต่งงานได้ เขาก็เช่นกัน

ฉันเป้นทุกข์ที่ต้องตอบว่าชอบหรือเกลียดเด็กคนนี้

 

 

Gowland: […..เพียซ.
นายกำลังทำให้เด็กใหม่หนักใจน่ะ]

โกลว์แลนด์ ดึงต้นคอเพยซ เมื่อเขารุ้สึกว่าเพียซกำลังทำให้ฉันหนักใจ

Pierce: อุ๊~, I ผมไม่ได้ทำให้เขาหนักใจน่ะ.
Iผมแค่อยากเป็นเพื่อนกับเธอ ไม่ได้เหรอ?]

เขาถูกกันให้แยกออกจากฉัน แต่เขาก็ดึงดันไว้

Gowland: [มันทำให้เธอหนักใจน่ะ กับคำถามที่ว่าชอบหรือเกลียดในการพบกัยครั้งแรก]

Pierce: [?]

Gowland: [……..]

Gowland: [……เธอไม่ได้หนักใจเหรอ?]

Pierce: [ไม่.
ผมแค่ชอบเธอแล้วอ่ะ]

Alice: [อา.. ชอบเหรอ…..]

Alice: [ขอบคุณ…..]

Alice: […..สำหรับคำคำนั้นน่ะ]

ฉันพูดไม่ออกเลย
Pierce: [อิอิ, ยินดีครับ.
ผมจะแนะนำเพื่อนผมให้คุณรู้จัก!]

Boris: [!]

Boris: [เจ้าหนูโง่!
หยุดน่ะ!?]

นักเรียนหญฺิง: [พะ เพียซ!
หยุดน่ะ!]

นักเรียนชาย: [ใช่แล้ว!
หยุดน่ะ เพียซ….!!!]

(???)
"เพื่อน" ที่เพียซจะแนำนำฉันมันเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมทุกคนจึงต้องการหยุดน่ะ ดูเหมือนว่าเพียซจะไม่ได้ยินที่พวกเขาบอกเลย

 

 

 

Alice: [!!]

(หนะ…..,หนูเหรอ?)

หนูตัวสีน้ำตาล ขดอยุ่บนมอของเพียซเงียบๆ

Alice: [นี่คือ ….เพื่อนของเพียซเหรอ….?]

Pierce: [ใช่แล้ว! เธอไม่เกลียดหนูใช่ไหม?
ยังมีอีกเยอะแยะเลย!ผมจะแนะนำให้เธอรุ้จักทั้งหมดเลย!]

Alice: [หนู….., ก็ไม่ได้เกลียดหรอกนะ…..]

(……แค่ไม่ค่อยชอบเท่านั้นเอง)

(……….)

(ยะ เยอะแยะเหรอ…..?

นักเรียนหญิง  [เพียซ ได้โปรด พอเถอะ!
ฉันโกรธแน่ๆ !]

นักเรียนชาย: [หยุดเลย!
ฉันไม่อยากเห็นหนู!]

 

 

หนู

ฉันไม่กลัวหรอกน่ะ

ถึงฉันจะมีความกล้าหาญ แต่มันก็มีข้อจำกัด

 

บนมือ แขน กางเกง เงา ไหล่ของเพียซ

 

มีหนูปรากฏอยู่ทุกที่

Alice: [……..!!!]

ฉันแทบจะกรี๊ด หม้ว่า 1 - 2 ตัวอาจจะดูน่ารัก แต่ยี่มัน ดูน่ากลัวมาก

Pierce: [เธอชอบหนู ใช่ไหม?]

Alice: [มะ ไม่…..,ก็ไม่ได้เกลียด แต่….., จะพูดว่าชอบมันก็…..]

Pierce: [ถ้าเธอไม่เกลียดก็แสดงว่าเธอชอบไง!
ผมดีใจน่ะที่เธอไม่เกลียดหนู!]

(ฉันชัดเกลียดแล้วล่ะสิ)

เพียซบอกเหตุผลของเขา ขณะที่หนูวิ่งไปรอบๆเท้าฉัน

ที่ด้านหลังเพื่อนร่วมชั้นกำลังสั่นด้วบความกลัว กับหนูที่วื่งไปวิ่งมาบนพื้น

แม้ว่าตัวเดียวจะดูน่ารักน่ะ แต่ถ้ามาเป้นกลุ่มมันก็....

 

Gowland: [เพียซน่ะเป็นคนที่มีปฏิสัมพันธ์ที่ดีกับสัตว์แต่...พรสวรรค์ของเขามันใช้ได้กับแค่หนูน่ะสิ]

โกลว์แลนด์กระซิบกับฉัน

Alice: พรสวรรค์ในการควบคุมเหรอค่ะ…..?]

Gowland: [….เฉพาะหนูน่ะน่ะ]

Gowland: […..เอาละเพียซเรียกเพื่อนของนายกลับไปได้แล้ว.
โฮมรูมจะเริ่มแล้ว]

Gowland: [เอาล่ะทุกคน หนูไปแล้ว นั่งที่ได้]

 

 

โต๊ะถูกจัดให้นั่งข้างๆบอริส

Boris: [เหมือนกับเกมส์อะไรสักอย่างใช่ไหม?]

บอริสส่ายหางไปมา

Alice: [จะ จ้ะ….., แต่ว่า ..มันโอเคไหม

 

Female Student: [ไม่ ไม่น่ะ!
บอริสนายขี้โกง…..]

Male Student: [ง่ายจะตาย ที่จะเสกออกมาน่ะ…..]

Male Student: […..Mmm!?]

Gowland: […..เอาล่ะ.
วันนี้ฉันจะพูดเรื่องการสื่อสารล่ะน่ะ]

 

Female Student: [ฉันน่ะ…..]

Male Student: [ผมด้วย…..]

Alice: [ใช่ ใช่ ฉันด้วย…..]

 

 

Alice: [ฉันกลับไปที่ออฟิสก่อนน่ะ.
ฉันยังไม่ได้ติดสินใจเลือกหอเลย]

Female Student: [อ๊ะ เธอยังไม่ได้ตัดสินใจเหรอ?
มันคงไม่ง่ายนักหรอก]

Female Student: [ฉันว่าตัดสินใจเร็วๆดีกว่าน่ะ
ฉันน่ะอยู่หอกุหลาบแดง]

Male Student: [มันอยากที่จะเลือกหอน่ะ
ฉันอยู่ที่หอคนคลั่งหมวก]

Female Student: [ฉันอยู่หอสวนสนุก!
อาจารย์โกลว์แลนด์ก็อยู๋ด้วยน่ะ]

Male Student: [ฉันชอบบรรยากาศของหอทาวเวอร์น่ะ .
ไม่เหมือนที่อื่นดี มันเงียบสงบ]

Female Student: [ที่เดียวเท่านั้น]

Male Student: [ใช่ ใช่ ทาวเวอร์เป็นที่เดียวที่สงบ]

Male Student: [นอกจากสงบน่ะ มันยังสนุกด้วย!]

Male Student: [นั่นน่ะสิ แต่ละหอก็มีความสนุกเฉพาะตัว]

(ถ้าพูดอย่างนั้น….)

Alice: ฉันคงจะ…..]

ในคู่มือโรงเรียนมีเขียนว่ามี 4 หอพักให้นักเรียนเลือก

ไม่เพียงแค่ชื่อ แต่บรรยากาศดูเหมือนจะต่างกันด้วย

เลยกลายเป้นเรื่องยากที่จะเลือก

 

 

 

Alice: [หอกุหลาบแดงนี่เป้นยังไงเหรอ?]

Female Student: [เป็นหอที่งดงามมาก.
หอพักจะเป็นสภาการปกครองของท่านวิวัลดี้]

(ท่าน….., วิวัลดี้?)

Alice: [สภานักเรียน….?
สภาการปกครองมันต่างกับสภานักเรียนยังไงเหรอ?]

ฉันสงสัยเมือ่ได้ยินสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย

เคยได้ยินแค่สภานักเรียน แต่ไม่เคยได้ยินถึงสภาการปกครองเลย มันเหมือนกันไหมเนี่ย
(สภาการปกครอง…..)

(……….)

(เหมือนกับสมาคมงั้นเหรอ?)

ไม่งั้นก็เป้นอะไรที่แตกต่างกันเลย

Female Student: [Hm~,มันก็คล้ายๆกับสภาฯแหละl
สภานักเรียนเป้นการบริหารภายใต้โรงเรียนใช่ไหม?]

Alice: [ใช่แล้ว.
ที่ทำหน้าที่ในการวางแผน และเป็นตัวแทนขงอนักเรียนน่ะ…..,ใช่ไหมht?]

เป็นเรื่องปกติที่สภาฯจะเป็นแบบนี้
Female Student: [ใช่ๆ เป้นตัวแทนนักเรียน
นั้นแหละที่แตกต่างกับ]

(ควเป้นชื่อตั้งใหม่ล่ะมั้ง…..
…..สมาคม ชมรม อะไรสักอย่าง)

Alice: [ประมาณว่าเป้นอิสระจากโรงเรียนเหรอ?]

Female Student: [ใช่สภาการปกครอง บริหารโดยคนในสภาการปกครอง
โดยไม่ต้องได้รับคำสั่งจากโรงเรียน]

Alice: [มันไม่ทำให้เห็นแกตัวเหรอ?]

Female Student: [ไม่นิ.
มันน่าเชื่อถือมากกว่านั้น]

Female Student: [ไม่ใช่อะไรที่ผิดกฏหมาย ไม่ได้ทำอะไรซี้ซั้ว ….
…..ไม่สิ ดูเหมือนบางทีก็เป็นอย่างนั้น]

Female Student: [ถ้าโรงเรียนทำอะไรที่ไม่สนใจความต้องการของนักเรียน สภาปกครองก็จะเป้นหัวหน้าคอยพิพาทกับโรงเรียนให้]

Alice: [เอ๋…..]

น่าแปลกใจแฮะ
ดูน่าเชือ่ถือแฮะ

(สภาการปกครองเหรอ…..
……แค่ชื่อละมั้งที่เหมือนกับชมรม)

Female Student: [หอกุหลาบแดง จะรวบรวมสมาชิกสภาน่ะ
ทุกๆคนช่างงดงาม และมหัศจรรย์มากๆเลย]

Female Student: [ถ้าเธอสนใจสภาปกครอง ให้เลือกหอกุหลาบแดงน่ะ]

Alice: […..ขอบใจ.
ช่วยได้มากเลย]

 

----------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

Alice: [หอคนคลั่งหมวกเป็นยังไงเหรอ?]

Male Student: [หอคนคลั่งหมวกเป็นหอที่อิสระมากที่สุดในบรรดา 4 หอพัก แต่ก็เข้มงวดมากที่สุด?]

Alice: [???]

(ให้อิสระแต่เข้มงวด?)

Male Student: [Hmm~,อธิบายยากแฮะ.
บางทีก็มีการกระทำที่ผิดกฏหมายในหออ่ะน่ะ]

Alice: [ผิดกฏหมาย…..!?]

Alice: [….ยังมีการทำผิดกฏหมายในโรงเรียนเวทมนต์ที่ดีที่สุดอีกเหรอ]

Male Student: [Hahaha, มีอีกเยอะน่ะ.
มันขึ้นอยู่กับความสามารถนิ ไม่ใช่นิสัยของคน]

Alice: [ก็ถูก แต่ว่า……]

Male Student: [แต่ก็ไไม่เป้นอย่างนั้นซะหมดหรอก ถ้าเลวจริงๆจะอยู่ที่ีนี่ไม่ได้อยู่ดี]

(อา……)

มันเป็นคำที่ทำร้ายหูของฉัน
ฉันถามตัวเองอีกครั้งว่าฉันเป็นที่เหมาะสมสำหรับโรงเรียนนี้หรือไม่


Male Student: [หัวหน้าหอ, บลัด ดูแปร์, เป็นพ่อมดที่มีผลการเรียนยอดเยี่ยมที่สุดในโรงเรียนนี้]

Male Student:อย่างไรก็ตาม…..,เขาก็เป้นคนที่ไม่ชอบทำตามกฏที่คนอืนตั้งไว้]

Male Student: […..เขาแปลก.
ทั้งการเรียน การทำทุกๆอย่าง…..]

Alice: มันเป็นอะไรที่แย่น่ะ .
พูดอีกอย่างคือในแง่พฤติกรรม]

Male Student: [นั่นแหละ
ผู้ชายแบบนั้นแหละที่เป้นหัวหน้าหอของหอคนคลั่งหมวก]

Male Student: [เธอจะเป็นอิสระจากกที่โรงเรียนตัดสินใจ
เลยทำให้เป็นหอที่มีอิสระที่สุด]

Male Student: [ในขณะที่กฏที่หัวหน้าหอตัดสินใจเป้นสิ่งที่ต้องปฏิบัติตาม
ถ้าเธอละเลยล่ะก็…..,โอียย เป้นอะไรที่ไม่อยากจะพูดถึงเลย]

Alice: [Eh.
อะ อะไรน่ะ…..]

Male Student: [เขาเป็นพวกมาจากความมืดอะไรทำนองนั้น]

Alice: […..มันเป็นตลกร้ายเหรอ ใช่ไหม?]

Male Student: [ไม่ใช่น่ะสิ….., ฉันไม่ได้พูดเกินความจริง.
……เขาเป้นอะไรที่น่ากลัวสุดๆเลย]

Male Student: […..ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะได้รับการเชื่อถือสูงสุด]

Alice: [อะไรกันน่ะ.
มันยังกะ  มาเฟีย……!]

คุณสามารถหลีกเลี่ยงกฏนอก แต่กฏในนั้นต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

(….หืม?)

(หรือว่า….., เป้นคำต้องห้ามเหมือน แมวกับหนูเหรอ?)

Male Student: [พูดถูแล้ว ประมาณนั้นเลย.
หอคนคลั่งหมวกเป้นรังมาเฟีย!]

Male Student: ถ้าเธอต้องการอิสระให้มาที่นี่น่ะ แน่นอนเลยว่าเธอจะไม่เบื่อแน่นอน]

Alice: […..ขอบคุณ.
เป้นประโยชน์มากเลย]

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

Alice: [หอสวนสนุกเป้นยังไงเหรอ?]

ชื่อตลกมาก
Female Student: [เป็นหอที่มีชีวิตชีวาและสนุกสนานมาก
เธอจะแทบไม่เชื่อสายตาเมื่อเจออาจารย์โกลว์แลนด์i]

Alice: […..ทำไมล่ะd?
เขาอยู่หอด้วยใช่ไหม?]

Alice: [เป้นคนดูแลหอเหรอ?]

Female Student: [ไม่ใช่ๆ โดยปกติพวกอาจารย์จะอยู่ที่หอทาวเวอร์น่ะ.
แค่อาจารย์โหลวด์แลนด์เท่านั้นแหละที่อยู๋ในหอสวนสนุก]

Alice: [อ๊ะ แ้ลวเป้นไรไหมเนี่ย?
มันหอนักเรียนไม่ใช่เหรอ…..]

Female Student: [ดูเหมือนจะไม่เป้นไรน่ะ
หัวหน้าหอคือบอริส]

Alice: [Eh?
Boris?]

ฉันก็ไม่คิดว่าเขาจะโง่หรอน่ะ แต่ก็ตกใจเหมือนกัน

บอริสอยู่ชั้นเดียวกับฉัน
แสดงว่าความสามารถเราพอๆกัน

น่าแปลกใจที่เขาแข็งแกร่งจนได้รับเลือกให้เป็นกัวหน้าหอน่ะสิ

(ไม่สิ ด้วยวิธีของฉันที่เข้ามาในโรงวเรียน พูดไม่ได้หรอกว่าเรามีความสามารถเท่ากัน….)

Symphonia ควรจะมีระบบแยกความสามารถ
มันไม่จำเป้นเหรอที่คนที่ได้รับตำแหน่งนั้นจะโดดเด่นน่ะ?

เพื่อนร่วมชั้นของฉันหัวเราะคิกคัก

Female Student: [เขาเป้นแค่ชื่อน่ะ.
คนที่ดูแลจริงๆคือาจารย์โกลว์แลนด์น่ะ]

Alice: [หยาบคายน่ะ…..]
แต่ที่อาจจะเป็นวิธีที่ดี
กับครูเช่น Gowland

ดีกว่าว่าถ้าหัวหอพักในนามและหัวหอพักจริงเข้าใจซึ่งกันและกันก็คือง่ายต่อการเข้าใจความสัมพันธ์อำนาจ
แน่นอนว่าหากพวกเขาเข้ากันได้ดี

Female Student: [ทั้งคู่น่ะชอบเรื่องสนุกเหมือนๆกัน
ที่หอสวนสนุกน่ะมีทริคอะไรหลายๆอย่าง]

Alice: [ทริค?
มันเป้นยังไงน่ะ?]

Female Student: [เช่นกระเบื้องจะเคลื่อนที่ได้เองในทิศทางที่เราอยากไป.
…..แต่จะใช้ไม่ได้น่ะ ถ้าเราจะไในที่ที่แปลกๆ]

Alice: [มันไม่เลวร้ายไปเหรอ?]

Female Student: [น่าสนใจจะตาย .
ถ้าเธออยากมีชีวิตชีวาน่ะ มาอยุ่ที่หอสวนสนุกสิ]

Female Student: […..ถึงอย่างนั้นเถอะ ฉันก็ไม่รับรองความปลอดภัยน่ะ]

Alice: […..ขอบคุณ.
ช่วยได้มากเลย]

 

-------------------------------------------------------------------------------------

 

 

Alice: [ที่ที่เรียกว่าทาวเอร์เป้นยังไงเหรอ?
เป็นที่ที่เดียวที่ไม่ใช่คำว่าหอพัก]

Male Student: [เป้นหอที่สำหรับบุคลากรในโรงเรียนน่ะ
ผมถึงคิดว่าเป้นอาคารที่น่าสนใจที่สุด]

Alice: [นักเรียนสามารถอยุ่ในหอสำหรับบุคลากรได้ด้วยเหรอ?]

Male Student: [ในตอนแรกมันเป็นของบคุลาการน่ะ แต่จำนวนนักเรียนที่เพิ่มขึ้นจึงเปิดให้นักเรียนด้วย
……เพราะหอนั่นมีครูอยูเอยะ จึงไม่ค่อยมีนักเรียนอยากไปเท่าไหร่น่ะ]

Alice: [ก็น่ะ.
มันก็ดูเข้มงวดนิ]

Male Student: [นอกจากนั้นหัวหน้าหอยังเป็นคณะกรรมการระเบียนวินัย,จูเลียส มอร์เรย์
เทียบกับหอพักอื่นๆก็ดูเข้มงวดแหละ]

Male Student: [อ๊ะ จูเลียส มอร์เรย์น่ะไม่ใช่แค่นักเรียนน่ะ เข้ายังเป็นนักวิจัยที่ได้ทุนด้วยr]

Male Student: [เหมือนกับเรียนครึ่งนึงแหละ]

(นอกจากจะมีครูแล้ว ยังมีคณะกรรมการระเบียนวินัย…..
แหงสิ ที่เข้มงวดน่ะ)

ดูเหมือนความคิดจะแสดงออกที่หน้าฉัน
เข้าพูดต่อก้วยความกลัวเล้กน้อย

Male Student: [แต่อย่าเพิ่งคิดว่ามันเป็นหอที่ดูจริงจังน่ะ
นอกจากน้นยังมีเด็กที่มีปัญหาอย่างอาจารย์ไนท์แมร์ด้วยน้า ]

Alice: […..เด็กมีปัญหา?
ครู???]

Male Student: [ใช่ เขาเป็นคนพิเศษ]

Alice: [ครูที่กลายเป้นเด็กมีปัญหา……
เขาเป็นอะไรเนี่ย?]

Male Student: [ถ้ามาที่หอคุณจะเข้าใจเอง แม้ว่าจะไม่ต้องการก็เถอะ]

Male Student: มันค่อนข้างจะมีชีวิตชีวาและสนุกสนถึงจะไม่เท่าหออื่นๆก็เถอะ]

Alice: […..สถานที่ที่อาศัย ไม่จำเป้นต้องตื่นเต้นหรอก]

Male Student: ถ้างันผมแนะนำทาวเวอร์]

Male Student: [ผมชอบชีวิจที่ทาวเวอร์น่ะ.
มันเงียบ สงบ และอบอุ่น…..,ไม่ใช่แค่นั้นด้วย]

Male Student: [เธอควรมาที่ทาวเวอร์น่ะ ถ้าไม่ค่อยชอบชีวิตตื่นเต้น]

Alice [.ขอบคุณ
เป็นประโยชน์มากเลย]

 

------------------------------------------------------------

หลังจากที่ฉันฟังสิ่งที่ทุกคนพูด ก็รู้ได้ว่าที่นี่เต็มไปด้วยลักษณะเฉพาะ

 

 

Alice: [ขอบคุณทุกๆคนมากจ้ะ .
ฉันจะเก็บไปตัดสินใจน่ะ]

Male Student: ใช่ เธอควรคิดดีๆว่าที่ไหนเหมาะกับเธอ]

Female Student: [ใช่.
เพราะการเลือกหอมีอิทธิพลมากในชีวิตนักเรียน……]

Male Student: [อยากเลือกสิ่งที่ทำให้เสียใจล่ะ]

Alice: […..เธอจะให้กำลังใจ หรือขู่ฉันเนี่ย?]

 

 

 

Alice: [………..]

ฉันมาถึงออฟฟิส มันเต็มไปด้วยนักเรียนใหม่แบบฉัน

Alice: [….ขอโทษน่ะค่ะ ฉันอยากยื่นเรื่องเข้าหอพักค่ะ]

ฉันเรียกผู้หญิงที่ทำงานอยู่ หลังจากรอแถวตั้งนาน

Office Lady: [ค่ะ นี่คือเอกสารค่ะ]

ในเวลาแป๊ปเดียว เอกสารถูกเตรียมให้ทันที ดูเหมือนว่าเะอจะคล่องอคล่วกับงานมาก

(เอกสารการสมัครเข้าหอ….., huh)

ฉันจำเป้นต้องกรอกเอกสารนี้

กระดาศไม่กี่แผ่น กับชีวิตของฉันที่จะเปลี่ยนไป

Office Lady: [หลังจากรอกเสร็จแล้ว ให้ไปยืนที่ฟ้อนข้างหน้านั่นน่ะค่ะ]

(……ฉันจะเลือกหอไหนดีน่ะ?)

 

-----------------------------------------------------------------------------------

(to Be Continue . . .)