[Spoiled] BROTHERS CONFLICT Passion Pink – Kaname

posted on 16 Jul 2013 19:46 by memmo in OtomeGames
 
credit

คานาเมะเป็นลูกคนที่3ของครอบครัว  อายุ 26 ปี เค้าเป็นพระที่เหมือนไม่ใช่พระ และชอบจีบผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในสายตา ลักษณะที่ระดูระยิบระยับของเขาดูเหมือนโฮสต์ซะมากกว่า เค้ารุกเราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอด้วยซ้ำ

 

 朝帰り? [ Coming Home in the Morning? ]

ตอนที่เราเข้ามาในห้องนั่งเล่น เราจะเห็นคานาเมะพิงโซฟา ทำให้เราต้องเข้าไปถามว่ารู้สึกไม่สบายตรงไหนรึเปล่า และเขาจะใช้โอกาสนั้นในการจีบเราเลย หลังจากนั้นก็จะอธิบายว่ากำลังงีบหลับเท่านั้นเอง และจะชมว่าเราใจดีจัง และเขาชอบผู้หญิงที่ใจดีแบบนี้ เราจะรีบเปลี่ยนเรื่องว่าทำไมเค้าถึงหลับในห้องนั่งเล่นแบบนี้ เขาจะบอกว่าเขากลับบ้านมาเร็วกว่าปกติ และขึ้นมาชั้น5เพื่อหาอะไรกิน แต่เผลอหลับซะได้ เราจะถามเค้าว่ากลับมาเช้าแบบนี้เพราะทำงานล่วงเวลาถึงเช้าเหรอ คานาเมะจะตอบว่าเมื่อคืนมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย ซึ่งเราจะตงิดว่ามันมีความหมายลึกซึ้งกว่านั้น และถามว่างานยุ่งมากเหรอ แต่สึบากิจะเข้ามาบอกให้คานาเมะเลิกโกหก

หลังจากสึบากิมาทักทายเราอย่างเริงร่าแล้ว จะบอกว่าคานะเมะใช้เวลาทั้งคืนกับสาวกในวัดที่ทำงานอยู่ แต่มันก็ไม่ใช่ว่าต้องใช้เวลาทั้งคืนนิ ทำไมถึงกลับมาเช้า คานาเมะจะบอกว่าเค้า “ให้คำพูดแสนวิเศษ” ให้พวกสาวกอยู่ สึบากิจะแย้งว่ามันเป็นบริการพิเศษรึเปล่า และเตือนเราให้ระวังตัวไว้ ระวังจะโดนคานาเมะจับกินเพราะคำพูดแสนวิเศษอะไรนั่นคานาเมะจะบ่นว่าสึบากิพูดจาทำลายภาพพจน์เค้า แต่เราจะบอกว่า

Ema : ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกค่ะ มันเสียไปตั้งนานแล้วค่ะ

Tsubaki : ใช่ ตัวนายน่ะ มันเต็มไปด้วยกิเลสไงล่ะ

Kaname: ไม่ใช่สักหน่อย กิเลสจะเป็นตัวผลักดันให้ความปรารถนาแข็งแกร่งขึ้นต่างหาก ฉันก็แค่อยากให้เลดี้ก้าวไปข้างหน้าเท่านั้นเอง ไม่ใช่กิเลสสักหน่อย

Ema: ว้าว เป็นข้อแก้ตัวที่สุดยอดมากค่ะ…..

Kaname: งั้นฉันจะกระซิบถ้อยคำแสนวิเศาให้เธอฟังทั้งคืนเลยน่ะ

Ema: ไม่เป็นไรค่ะ …

จากนั้นอุเคียวจะเข้ามาห้ามคานาเมะก่อนที่บทสนทนาจะลึกไปกว่านี้ และดุคานาเมะกับสึบากิที่ทำให้เราหนักใจ จะหันมาบอกให้เราปล่อยเจ้างาสองคนนั่นไว้แล้วมากินข้าวเช้าเถอะ แต่คานาเมะพยายามจะจุ๊บเราตอนที่เรารินชาให้เค้า อุเคียวเห็นก็จะต่อยคานาเมะไปทีนึงแล้วบอกให้รีบออกไปจนกว่าข้าวเช้าจะเสร็จ 


夜の浜辺で [ At the Night Beach ]

เมื่อเช้าสู่ช่วงพักร้อน ทุกๆคนจะไปเที่ยวกันที่เกาะส่วนตัวของมิวะ วันที่สองของทริปวาตุรุจะหายตัวไปในต้อนกลางวัน ความจริงเขาแค่เผลอกลับไปหลังจากเล่นซ่อนแอบกับจูลี แต่ทุกๆคนจะตื่นตระหนดมาก และพยายามหาเขา เราจะตามคานาเมะไปดูที่ถนน แต่แล้วฝนก็ตกลงมา เราจะเริ่มจามเพราะหนาว คานาเมะจึงกอดเราไว้เพื่อให้อุ่นขึ้น และขอบคุณที่เราเป็นห่วงวาตารุ แต่เขาก็เป็นห่วงน้องสาวของเขาด้วยเหมือนกัน ไม่อยากให้เราต้องฝืนตัวเอง ไม่นานอุเคียวจะมาบอกว่าเจอวาตารุแล้ว พวกเข้าจึงกลับไปที่บ้านพัก คืนนั้นเรานอนไม่หลับเราะในหัวมีแต่เรื่องของคานาเมะ เราจึงออกไปตากลมข้างนอก แล้วจะเจอคานาเมะชวนออกไปเดินเล่นที่ชายหาด ไปนั่งฟังเสียงคลื่นด้วยกัน หลังจากจ้องมองทะเลเป็นเวลานานเค้าจะบอกว่าเค้าชอบทะเลตอนกลางคืน ที่เราจะไม่เห็นอะไรนอกจากความมืด และรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในพื้นที่ว่างเปล่า เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าธรรมชาติอันแข็งแกร่งแล้วทำให้รู้สึกว่ามนุษย์นั้นช่างกระจ้อยร่อยนัก อ่อนแอเอาแต่สวดภาวนาอยู่กับคำสอนของพระเจ้าแม้ว่าจะสงสัยก็เถอะ ซึ่งทำให้เราประหลาดใจมากที่คานาเมะคิดอะไรแบบนี้ ทั้งๆที่คิดว่าคานาเมะจะคิดถึงแต่เรื่องของผู้หญิงอย่างเดียวซะอีก เราคิดว่ากลางคืนแบบนี้ทำให้รู้สึกกลัวแต่คานาเมะจะบอกว่าอย่างอ่อนโยนว่าเขาจะช่วยเราก่อนที่เราจะร้องไห้ เขาจะขอบคุณที่เราช่วยตามหาวาตารุก่อนหน้านี้และภูมิใจที่เราเป็นน้องสาว เมื่อได้ฟังทำให้เรามองเขาใหม่ ว่าคานาเมะนี่น้า…เป็นคนใจดีจัง…

แต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนความคิดเมื่อคานาเมะเดินลงไปในทะเลไปหยิบสาหร่ายขึ้นมา พร้อมกับดึงเราลงไปเล่นด้วย เมื่อเขาอยู่ตรงหน้าเขาพลางให้รู้สึกแปลกๆเมื่อคิดถึงเรื่องตอนกลางวัน จากนั้นเราจะสังเกตเห็นรอยสักบนกระดูกไหปลาร้าของเขา เมื่อเราถามว่ามันคือไม่กางเขนเหรอ ทำให้คานาเมะรู้สึกแปลกใจก่อนที่จะปฏิเสธว่ามันคือประโยคสั้นๆ เราจะรีบขอโทษเพราะคิดว่ามันคงแปลกๆที่จะมีรอยสักไม้กางเขนบนพระ คานาเมะจะบอกว่า

Kaname : มันคือประโยคว่า “ปากกานั้นแหลมคมกว่าดาบ” แต่ก็มีสิ่งที่ทรงพลังมากกว่าปากกาหรือดาบอีกน่ะ นั่นคือความรักไง

ก่อนที่เราจะรู้สึกตัวคานาเมะก็ขยับเข้ามาใกล้และจูบเราที่ริมฝีปาก และเอ่ยว่าก่อนหน้านี้หัวใจเขาว่างเปล่าตอนนี้อยากให้เรามาเติมเต็มมันให้ ได้ไหม? เราเลยตอบโดยการผลักเขาออกและรีบวิ่งกลับที่พักไป แม้ว่าจะได้ยินเสียงคานาเมะเรียกไล่หลังแต่เราก็ไม่ยอมหันกลับไป

 特別な場所 [ Special Place ]

หลังจากเหตุการณ์ที่ชายหาด เราจะหลบหน้าเขา จนถึงที่บ้านรวมถึงการเว้นระยะห่างด้วย เพราะรู้สึกประหม่าเวลาอยู่ใกล้ๆ วันนึงเขาขอให้เราส่งซอสมาให้ แต่เราก็ทำมันตกแตกทันทีที่นิ้วของเรากะเขาสัมผัสกัน คืนนั้นคานาเมะจะชวนเราไปขับรถเล่น เราจะสงสัยเขา แต่เค้าก็จะบอกว่าเขาแค่อยากพาเราไปดูที่ที่สวยมากๆ หากไม่เชื่อจะบอกให้อุเคียวโทรมาเช็คทุก 30 นาทีก็ได้ เราเลยยอมตกลง คานาเมะรู้สึกโล่งอกที่เราไม่ปฏิเสธเขา เพราะว่าเราทำท่าทางเย็นชากะเขา และสัญญาว่าจะไม่ทำให้เราเสียใจที่ไปกะเขา

คานาเมจะพาเราไปดูวิวที่สวยงามบนภูเขา ซึ่งเราไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

Kaname: นี่เป็นสถานที่ที่ฉันไม่เคยบอกใครเลยนะ เป็นที่ลับของฉันเลย อยากจะขอโทษที่ทำให้โกรธเมื่อตอนทริปนั้น

Ema: คุณคงทำแบบนี้กะผู้หญิงที่คุณทำให้พวกเธอโกรธทุกคนสินะคะ

Kaname : เธอหึงเหรอ หรือว่าเริ่มชอบฉันขึ้นมาแล้ว ดูเธอประหม่าน่ะที่ตอนนิ้วเราสัมผัสกันเมื่อกี้ เธอน่ารักน่ะเวลาโกรธ ขอจูบได้ไหม

Ema: ไม่ค่ะ

Kaname : เธอไม่ชอบที่ฉันจูบที่ชายหาดเหรอ

Ema : …. ขอตัวกลับก่อนได้ไหมค่ะ อุเคียวซังคงเป็นห่วง และฉันก็อากไปดูการ์ตูนของสึบากิซังด้วยค่ะ

Kaname : อย่าเอ่ยชื่อผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉันสิ

ก่อนที่จะกอดเราจากด้านหลังพร้อมกับไล้ลิ้นไปบนใบหูของเรา


Ema: ปะ ปล่อยนะคะ

Kaname: ไม่ เธอต้องถูกลงโทษ  หึหึ หูเป็นจุดอ่อนของเธอสินะ ครั้งแรกที่โดนผู้ชายทำแบบนี้เหรอ

Ema: กะ ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วค่ะ

Kaname: อา…อยากจูบขึ้นมาซะแล้ว……………………………เอาละ พวกเรากลับบ้านกันดีกว่าเนอะ

การกระทำของคานาเมะทำให้เราสับสนมาก และกังวลว่าคานาเมะคิดอะไรที่พาเรากลับห้องไป

 

 ギクシャク [ Awkward ]

วันต่อมา เราเลยทำตัวไม่ถูกเลย เรารู้ดีว่าคงหลบเขาไปไม่ได้ตลอด ช่วยไม่ได้หากสายตาเราประสานกัน อิโอริจะเจอเรานั่งถอนหายใจอยู่ห้องนั่งเล่น  เขาเต็มใจที่จะฟังเรื่องของเราหากเราต้องการ เพราะพวกเราคือครอบครัวเดียวกัน  เราจะรู้สึกดีขึ้นมากๆที่ได้ยิน แต่ก็ไม่ร้จะทำยังไงกับคานาเมะ และคงไม่สามารถบอกคนอื่นถึงเรื่องที่เกิดขึ้นด้วย เมื่อคานาเมะกลับมาบ้าน เราจะรีบกลับเข้าห้องเรา คานาเมะเลยมาแกล้งเราว่าเราดูน่ารักมากเวลาอาย แต่ก็ไม่ได้อยากให้เราหนีเขาแบบนี้ อิโอริจะสังเกตเห็นความผิดปกติระหว่างเรากะคานาเมะ เขาจะบอกว่าเขากังวลเรื่องเรา ไม่อยากให้เก็บไว้คนเดียว คานาเมะจะแทรกมาว่าอิโอริช่างสังเกตเราจริงน่ะ อิโอริจะบอกว่าเพราะเป็นครอบครัวเดียวกัน คานาเมะจะบอกว่า แค่นั้นจริงเหรอ ทำให้อิโอริหัวเราะและเดินกลับห้องไป

หลังจากนั้นคานาเมะจะมาหาเราที่ห้องและขอเข้าไป โดยสัญญาว่าจะไม่กุมมือ ไม่จูบ หรือขบหูเรา เราเลยยอมให้เขาเข้ามา

คานาเมะ : ขอโทษเรื่องเมื่อวานด้วย แต่ฉันจริงจังน่ะ ไม่ได้แกล้งเธอ ฉันอยากจูบเธอ แต่ก็ไม่อยากฝืนใจเธออีกต่อไปแล้ว เลยหยุดตัวเองลงแค่นั้น ฉันรู้สึกแย่เมื่อเห็นเธอหลบหน้าฉัน สัญญาน่ะว่าจะไม่ทำอีกแล้ว เพราะไม่อยากให้เธอเกลียดน่ะ

เอมะ : ขอโทษเช่นกันค่ะ ที่หนีหน้าคุณ เราจะกลับมาเป็นครอบครัวปกติค่ะ เหมือนที่เคยเป็น

คานาเมะ : แต่ฉันจะพยายามก้าวข้ามความสัมพันธ์นั้นให้ได้ ไม่มีใครรู้ ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคตนี่?

 

 

 文化祭当日 [ Culture Festival Day ]

วันนี้มีงานวัฒนธรรมของโรงเรียน เราจะยุ่งมากๆกับงานคาเฟ่ ตอนกลางวันเราได้รับเมล์จากคานาเมะว่าจะมาโรงเรียน และไม่นานเขาก็มาพร้อมอุเคียวกับสุบารุ คานาเมะจะบกว่าเราสุดยอดมากเลยในชุดกระต่าย และขอให้เราเอากลับบ้านได้ไหม ถ้าเราใส่ชุดนี้มาในห้องเขา เขาจะแปลงร่างเป็นหมาป่าเอง ทันใดนั้นกูของคานาเมะก็ถูกอุเคียวบิด พร้อมกับห้ามไม่ให้พูดอะไรแบบนั้นในโรงเรียน เมื่อมาโอโกะสังเกตว่าเราสนใจคานาเมะ เขาจะพาอุเคียวกับสุบารุ ไปดูการแข่งบาสที่ยิมเพื่อให้เราอยู่กะคานาเมะ 2 คน คานาเมะจึงชวนเราไปเดินเที่ยวงานโรงเรียน แต่ก่อนที่จะออกจากห้องไป ยูสุเกะจะเข้ามาขวาง แต่ก็โดนซาซาคุระเข้ามาบอกให้กลับไปทำงาน

Sasakura: “อ๊ะ ฮินาตะซัง เธอเบรกอยู่เหรอ?”
Sasakura: “แล้วคนข้างๆเธอคือ…”
Kaname: “ฉันเป็นแฟนเธอน่ะ สวัสดี.”
Yusuke & Sasakura: “ห๊ะ!?” Σ(-`Д´-ノ;)ノ!?
Sasakura: “เฮ้ย หมายความว่าไง อาซาฮินะ!?”
Yusuke: “เจ้าบ้า อย่ามาถามฉันสิ!”

ระหว่างที่ทั้งคู่เถียงกันว่าใครบ้ากว่าใคร คานาเมะเห็นโอกาสเลยพาเราออกจากห้องไป และหัวเราะเมื่อเห็นหน้ายูสุเกะตอนได้ยินว่าพวกเขาจะไปเดทกัน คานาเมะสังเกตว่าซาซาคุระชอบเราเขาเลยกันท่าซะก่อนเลย  เรามีความสุขกับการเดินดูงานมากจนลืมแก้ความเข้าใจผิดกัยซาซาคุระไปเลย

 真実 [ Truth ]

สัปดาห์หลังจากงานแต่งงานของรินทาโร่กับมิวะซัง เรากลับไปยังอพาร์ทเม้นเพื่อจัดการเรื่องรูปทำให้เราพบว่าเราเป็นลูกที่ถูกเก็บมาเลี้ยงทำให้เราช็อคมากและหนีออกไปโดยไม่ฟังรินทาโร่ คนที่มาตามเราเจอคือคานาเมะ

คานาเมะสังเกตว่าเราร้องไห้อยู่คนเดียว แต่เราก็ปฏิเสธ เขาก็จะแย้งว่าเราโกหกเค้าไม่ได้หรอก

เอมะ : ทำไมคุณถึงมาที่นี่ได้คะ

คานาเมะ : รินทาโร่ซังโทรมาบอกฉันน่ะ ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอไม่อยากกลับบ้านเหรอ ฉันเข้าใจเหตุผลที่อยากอยู่คนเดียวนะ

เอมะ : คุณไม่เข้าใจฉันหรอกค่ะ

คานาเมะ : พูดตามตรงฉันคงไม่เข้าใจเธอ 100% หรอก แต่ฉันพอคิดได้ว่ามันรู้สึกอย่างไงเมื่อสูญเสียศรัทธาที่เชื่อมาตลอด มันเป็นปัญหาที่เธอต้องก้าวผ่านไปให้ได้ ว่าเ